کتابخانه مکانیک خودرو

از گنجینه و دانشنامۀ تخصصی رشتۀ مهندسی صنایع
پرش به: ناوبری، جستجو

محتویات

تاریخچه خودرو[ویرایش | ویرایش مبدأ]

خودرو به وسایلی گفته می‌شود که بدون ارتباط با وسیله دیگر و به کمک نیروی ماشینی خود، قادر به حرکت باشد.

شاید بتوان اولین ایدهٔ مکتوب در مورد وسیلهٔ نقلیه‌ای را که بدون نیروی انسان یا حیوانات قادر به حرکت باشد، در ایلیاد اثر هومر یافت. در قسمتی از رمان، هفاستوس (خدای آتش و فلزکاری) یک سه‌چرخهٔ متحرک می‌سازد و از آن برای جابجایی استفاده می‌کند.  اما در عالم واقع، این وسیله برای اولین بار در کشور انگلستان ساخته شد. این وسیله نقلیه به کمک نیروی بخار کار می‌کرد. این وسیله دارای یک موتور بزرگ بخار بود که برای تولید توان به مقادیر زیادی آب و ذغال سنگ نیاز داشت و جهت استفاده از آن به چند خدمه نیاز بود.

نخستین خودرو با موتور برونسوز یک موتور کوچک بود که بر روی یک گاری کوچک نصب شد. این خودرو را زیگفرد مارکوس در سال ۱۸۷۴ میلادی در شهر وین ساخت. موتور این وسیله نقلیه، موتور بخاری یا موتور برونسوز نام گرفت. اما به‌تدریج موتورهای برونسوز تبدیل به موتورهای درون سوز گردیدند. در موتورهای درونسوز، مخلوط هوا و گاز در داخل سیلندر به وسیله جرقه محترق می‌گردد. اولین نمونه موتور احتراق داخلی را یک مهندس آلمانی به نام نیکلاس اتو ساخت. موتورهای امروزی، در حقیقت نمونه تکامل یافته این موتور محسوب می‌شوند. اما معمولاً اختراع خودرو به گات لیپ دایملر، یا کارل بنز نسبت داده می‌شود. این دو نفر در یک زمان و به‌صورت جداگانه برای ساخت یک خودرو کامل تلاش می‌نمودند. دایملر در ابتدا عضو تیم نیکلاس اتو بود ولی بعداً به‌طور جداگانه به‌همراه ویلهلم مای باخ موتور سبک با سرعت بالا (دور موتور ۹۰۰ rpm) را ساخت. همچنین اولین سیستم جرقه‌زنی الکتریکی را بنز طراحی نمود.

درعین حال، برخی به اشتباه، هنری فورد را به عنوان مخترع خودرو می‌دانند. این اشتباه به این خاطر رخ می‌دهد که هنری فورد، در واقع، ایدهٔ تولید اتومبیل ارزان قیمت را تحقق بخشید و استفاده از خودرو را در مقیاس گسترده و توسط مردم عادی امکان‌پذیر نمود. هنری فورد در سال ۱۸۹۱ یک موتور کوچک گازوئیلی طراحی کرد و سه سال بعد، یک ماشین گازوئیلی ساخت که به نام کالسکه بدون اسب شناخته می‌شود. ۵ سال بعد، هنری فورد طراحی ماشین‌های موسوم به مدل A و مدل T را آغاز کرد. او سرانجام توانست خط تولید و مونتاژ این اتومبیل‌ها را توسعه دهد تا تولید ماشین‌ها سریع‌تر و اقتصادی‌تر شود. مدل T اتومبیلی بود که در همه جای اروپا به‌راحتی استفاده می‌شد و موتورش آنقدر قوی بودکه در زمین‌های ناهموار به راحتی حرکت می‌کرد. این اتومبیل، به سادگی تعمیر می‌شد و حتی یک کشاورز با کمی دقت می‌توانست قطعات معیوب آن را عوض کند. قیمت این اتومبیل در آن زمان، ۸۵۰ دلار بود. این قیمت اگرچه نسبت به درآمد مردمان عادی، قیمت بالایی محسوب می‌شد، ولی نسبت به اتومبیل‌های زمان خودش بسیار ارزان بود.

85Benz.jpg

چند مقطع زمانی مهم در تاریخ خودرو:

  • سال ۱۸۷۶ میلادی: ساخت موتور چهارزمانه توسط اتو و لانگن
  • سال ۱۸۸۳ میلادی: ساخت موتور کاربوراتوردار با دور زیاد توسط دیملر
  • سال ۱۸۸۴میلادی: ساخت اولین موتور سیکلت با قدرت ۲/۱ اسب بخار توسط دیلمر
  • سال ۱۸۸۶ میلادی:ساخت اتومبیل سه چرخه با دستگاه اشتعال برقی توسط بنز و دیلمر
  • سال ۱۸۹۳ میلادی: ساخت کاربراتور انژکتوری توسط مایباخ
  • سال ۱۸۹۷ میلادی: ساخت موتور دیزل توسط ردولف دیزل
  • سال ۱۹۰۰ میلادی: طراحی ساختمان کلی اتومبیل به نحوی که امروزه هم رایج است
  • سال ۱۹۲۴ میلادی: ساخت یک خودرو با استفاده از موتور دیزل توسط کارخانه بنز
  • سال ۱۹۵۷ میلادی: ساخت موتور وانکل

کاربرد خودروها در زندگی امروزه بشر بسیار متنوع و بسیار گسترده‌است بطوری که اگر خودروها را از زندگی روزمره حذف کنیم شاید تمدن بشری دیگر به شکل کنونی وجود نداشته باشد. عمده فعالیت خودروها در زمینه‌های زیر است:

  • ترابری:

واژه ترابری خود گویای فعالیت انجام شده توسط خودروها است. چرا که قسمت اعظم مواد و اشیاء انسان‌ها نیز خود بخش وسیعی از حمل و نقل را شامل می‌شود.

  • تولید توان کششی:

کاربرد دیگر خودروها در تولید توان کششی است که در بخش‌هایی مثل کشاورزی و یا صنعت و یا خدمات مورد استفاده قرار می‌گیرد. این کاربرد می‌تواند در قالب یک تراکتور کشاورزی یا یک لیفت تراک و یدک کش و یا یک ماشین راهسازی جلوه گر شود.

شرکت های معتبر خودرو سازی[ویرایش | ویرایش مبدأ]

مرسدس بنز[ویرایش | ویرایش مبدأ]

پتنت موتورواگن محصول سال ۱۸۸۶

همه‌چیز از سال ۱۸۸۶ آغاز شد و کارل بنز اولین خودروِ خود را در سال ۱۸۸۵ تولید کرد؛ اما در سال ۱۸۸۶، این خودرو رونمایی و ثبت رسمی شد. البته، نام مرسدس بنز به‌عنوان شرکتی خودروساز، در سال ۱۹۰۱ وارد صنعت شد. اولین خودروِ مرسدس بنز به ۳ چرخ و پیشرانه‌ی ۹۵۴ سی‌سی با قدرت ۰.۷۵ اسب‌بخار مجهز بود. سال ۱۸۹۳، بنز اولین خودروِ چهارچرخ موسوم به ویکتوریا (Viktoria) را طراحی کرد. ویکتوریا از پیشرانه‌ی ۱۷۴۵ سی‌سی با قدرت ۳ اسب‌بخار استفاده می‌کرد.

مرسدس بنز در یک قرن گذشته، تغییرات زیادی کرده و هم‌اکنون، در جایگاه زیرمجموعه‌ی گروه خودروسازی دایملر (Daimler)، بیش از ۲،۳۱۰،۰۰۰ دستگاه خودرو در جهان عرضه می‌کند.

پژو[ویرایش | ویرایش مبدأ]

اولین خودرو محصول سال ۱۸۹۱

برند پژو سال ۱۸۴۲ بنیان گذاشته شد و پیش از تولید دوچرخه در ۴۰ سال بعد، عرضه‌کننده‌ی انواع آسیاب‌های کوچک نمک و فلفل بود. این برند فرانسوی در سال ۱۸۹۱، اولین خودروِ خود را با ۴ چرخ، پیشرانه‌ی ۲ سیلندر Vشکل، انتقال قدرت زنجیری و محور عقب محرک تولید کرد. تولید این مدل در سال اول عرضه فقط به ۵ دستگاه محدود بود؛ اما تیراژ آن در سال ۱۸۹۲، به ۲۹ دستگاه افزایش یافت. در سال ۱۹۰۰، پژو هر سال ۵۰۰ دستگاه خودرو تولید می‌کرد.

پس از این، پژو به صنایع دیگر روی آورد و دوباره به خودروسازی بازگشت. پژوِ امروز درکنار برندهای سیتروئن و اوپل (Opel) و واکسال (Vauxhall) زیرمجموعه‌ی گروه خودروسازی PSA فرانسه است.

فورد[ویرایش | ویرایش مبدأ]

چهارچرخه‌ی محصول سال ۱۸۹۶

هنری فورد اولین خودروِ آزمایشی خود موسوم به چهارچرخه (Quadricycle) را در سال ۱۸۹۶ طراحی کرد. پس از تولید این مدل آزمایشی تک‌نمونه، در سال ۱۸۹۹ شرکت خودروسازی دیترویت (Detroit Automobile Company) بنیان نهاده شد که سپس در سال ۱۹۰۱، به شرکت هنری فورد (Henry Ford Company) تغییر نام داد. یک‌ سال پس از تغییر نام شرکت، فورد قرارداد خود با سهام‌داران را فسخ کرد تا اتحاد جدید شرکت خودروسازی فورد (Ford Motor Company) را تشکیل دهد. اولین محصول این شرکت مدل A با تولید ۷۶۰ دستگاه در سال ۱۹۰۳ بود. مدل A از پیشرانه‌ی ۲ سیلندر تخت ۱۶۴۵ سی‌سی و جعبه‌دنده‌ی ۲ سرعته استفاده می‌کرد.

درحال‌حاضر، فورد یکی از برندهای خودروسازی مهم‌ و بزرگ‌ است. در سال ۲۰۱۷، این شرکت با فروش ۶،۲۵۰،۰۰۰ دستگاه خودرو در جهان، به ششمین شرکت خودروساز بزرگ جهان تبدیل شد.

رنو[ویرایش | ویرایش مبدأ]

تایپ A محصول سال ۱۸۹۸

پس از تولید مدل آزمایشی تایپ A، سال ۱۸۹۹ برادران رنو، یعنی لوئیس و مارسل و فرناند، شرکت سوسیته رنو فره (Société Renault Freres) را تأسیس کردند. اولین خودروِ رنو که حالا با نام 1CV همراه بود، سرعتش به ۳۲ کیلومتربرساعت هم می‌رسید و هرسال فیس‌لیفت می‌شد. آخرین نمونه‌های رنو 1CV محصول سال ۱۹۰۳ با قدرت ۵ اسب‌بخار همراه بودند. مدل ۱۸۹۹ فقط یک اسب‌بخار قدرت داشت. رنو در سال‌های گذشته، همواره از شرکت‌های مطرح تولیدکننده‌ی خودروهای اقتصادی و شهری و خانوادگی بوده است. این برند فرانسوی امروز در قالب اتحادی بزرگ، با شرکت‌های نیسان و میتسوبیشی همکاری مستقیم و نزدیک دارد.

فیات[ویرایش | ویرایش مبدأ]

4HP محصول سال ۱۸۹۹

شرکت خودروساز ایتالیایی فیات (Fabbrica Italiana di Automobili Torino) سال ۱۸۹۹ با اولین خودروِ خود شکل گرفت و یک سال بعد، کارخانه‌‌اش را با ۳۶ کارمند و کارگر بازگشایی کرد. 4HP اولین خودروِ فیات بود که در یک سال، ۲۴ دستگاه از آن تولید شد. این مدل کلاسیک ابتدا به پیشرانه‌ی ۲ سیلندر تخت ۶۷۹ سی‌سی مجهز بود که در نمونه‌های بعدی، حجم موتور ۸۳۷‌ سی‌سی شد. در سال ۱۹۰۸، فیات ۲۷۰۰ نیرو درخدمت داشت و هر سال ۵۰۰۰ دستگاه خودرو تولید می‌کرد. درحال‌حاضر، فیات عضو گروه خودروسازی فیات‌کرایسلر (FCA) است.

بیوک[ویرایش | ویرایش مبدأ]

مدل B محصول سال ۱۸۹۹

یکی از برندهای قدیمی‌ خودروسازی آمریکا بیوک است که سال ۱۸۹۹، یک دستگاه مدل B تولید کرد. در سال ۱۹۰۰، بیوک بازهم تنها یک دستگاه تولید کرد و سومین تیراژ مدل B هم در سال ۱۹۰۳ عرضه شد. تولید انبوه بیوک که ابتدا Buick Auto-Vim and Power Company نام داشت، از سال ۱۹۰۴ آغاز شد. پس از تغییر نام به شرکت خودروسازی بیوک (Buick Motor Company) در سال ۱۹۰۴، مهندسان آمریکایی ۳۷ دستگاه مدل ‌B با پیشرانه‌ی ۲ سیلندر تخت ۲۶۰۵ سی‌سی و قدرت ۱۶ اسب‌بخار تولید کردند. در سال ۱۹۰۸، تولید سالانه‌ی بیوک به ۸۸۰۰ دستگاه رسید. در طول سال‌ها، بیوک به یکی از شرکت‌های بزرگ‌ خودروسازی ایالات متحده‌ی آمریکا تبدیل شد و زیرمجموعه‌ی جنرال موتورز قرار گرفت. چینی‌ها علاقه‌ی زیادی به محصولات بیوک دارند.

کادیلاک[ویرایش | ویرایش مبدأ]

مدل A محصول سال ۱۹۰۲

هنری لیلند برند کادیلاک را با هدف عرضه‌ی خودروهای اقتصادی برای مردم آمریکا شکل داد. مدل A خودروِ شهری کادیلاک بود که از پیشرانه‌ی تک‌سیلندر ۱۶۰۹ سی‌سی، ۱۰ اسب‌بخار قدرت می‌گرفت. سال ۱۹۰۴، فیس‌لیفت این خودرو با نام مدل B عرضه شد. برند کادیلاک سال ۱۹۰۹، دراختیار جنرال موتورز قرار گرفت. درحال‌حاضر، کادیلاک با فروش سالانه‌ی بیش از ۱۵۰،۰۰۰ دستگاه در آمریکا، هنوزهم زیرمجموعه‌ی جنرال موتورز است.

رولز رویس[ویرایش | ویرایش مبدأ]

اولین خودرو محصول سال ۱۹۰۴

سال ۱۹۰۴، هنری رویس پیش از آشنایی با چارلز رولز اولین خودروِ خود را تولید کرد. رولز اشراف‌زاده‌ی ثروتمندی بود که پس از دیدن توانایی‌های رویس، به او پیشنهاد خرید داد. درحقیقت، رولز پیشنهاد کرد تا زمانی‌که نام او هم روی خودرو درکنار رویس وجود داشته باشد، تمام محصولات را خرید. طولی نکشید اولین خودرو با نشان رولز رویس مجهز به پیشرانه‌ی ۲ سیلندر ۱۸۰۹ سی‌سی در سال ۱۹۰۴ تولید شد. پیشرفت رولز رویس به‌قدری سریع بود که اولین خودروِ خود با پیشرانه‌ی ۸ سیلندر را در سال ۱۹۰۶ تولید کرد. رولز رویس سال ۱۹۹۸ دراختیار بی‌ام‌و قرار گرفت. سرمایه‌گذاری آلمانی‌ها در این برند بریتانیایی باعث شد تا نام رولز رویس همواره یادآور برندی با خودروهای باکیفیت‌ و لوکس‌ و گران‌قیمت‌ در دنیا باشد.

آئودی[ویرایش | ویرایش مبدأ]

تایپ A محصول سال ۱۹۱۰

بنیان‌گذار برند آئودی ابتدا با شرکت Horch در سال ۱۹۰۴ وارد صنعت خودروسازی شد. آگوست هاف پس از مشاجره با اعضای هیئت‌مدیره، Horch را ترک کرد تا شرکتی جدید تأسیس کند. او در سال ۱۹۱۰، آئودی را با مدل A بنیان نهاد. مدل A آئودی که ۱۴۰ دستگاه از آن تولید شد، به پیشرانه‌ی ۴ سیلندر ۲۶۱۲ سی‌سی مجهز بود. دومین خودروِ آئودی مدل B بود که سال ۱۹۱۱ عرضه شد. امروزه، برند آئودی دراختیار غول خودروسازی آلمان، یعنی گروه فولکس واگن قرار دارد. آئودی با تولید ۱،۹۰۰،۰۰۰ دستگاه در سال ۲۰۱۷، یکی از تولیدکنندگان بزرگ جهان در کلاس خودروهای لوکس است.

آلفارومئو[ویرایش | ویرایش مبدأ]

24HP محصول سال ۱۹۱۰

شرکت آلفارومئو با نام Anonima Lombarda Fabbrica Automobili در سال ۱۹۱۰ شکل گرفت و سپس، به ALFA تغییر نام داد. پس از آنکه نیکولا رومئو بر صندلی ریاست این شرکت ایتالیایی نشست، نام شرکت آلفارومئو انتخاب شد. اولین خودروِ آلفارومئو، تورپیدو 20-30 بود؛ اما پیش‌ازاین، وقتی این شرکت با نام ALFA فعالیت می‌کرد، مدل 24HP با پیشرانه‌ی ۴.۱ لیتری از سال ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۴ عرضه شده بود. آلفارومئو یکی از برندهای مشهور و پرطرفدار خودروسازی ایتالیا است که با نگاهی به محصولات کلاسیک آن، موفقیت‌های این شرکت در مسابقات اتومبیل‌رانی سال‌های گذشته یادآور می‌شود. در سال ۱۹۸۶، فیات این برند را دراختیار گرفت و هم‌اکنون، آلفارومئو زیرمجموعه‌ی گروه فیات‌کرایسلر است.

مورگان[ویرایش | ویرایش مبدأ]

اولین خودرو محصول سال ۱۹۱۰

یکی از برندهای خودروسازی متفاوت‌ تاریخ، شرکت خصوصی و خانوادگی مورگان (Morgan) است. داستان مورگان از سال ۱۹۰۹ و پس از بازگشایی مرکز فروش و تعمیرگاه خودرو هنری مورگان آغاز شد. هنری مورگان با هدف استفاده‌ی شخصی، خودرویی سه‌چرخه و تک‌سرنشین تولید کرد. در سال ۱۹۱۱، مدل‌های دو و چهار سرنشین اولین سه‌چرخه‌ی مورگان با پیشرانه‌ی ۲ سیلندر Vشکل ۹۶۱ سی‌سی تولید شدند.

شورولت[ویرایش | ویرایش مبدأ]

تایپ C محصول سال ۱۹۱۳

در سال ۱۹۱۱، شرکت شورولت به‌همت لوئیس شورولت سوئدی و ویلیام سی. دورانت آمریکایی شکل گرفت؛ اما اولین خودروِ آن، سال ۱۹۱۳ تولید شد. تایپ C یا Classic Six اولین خودروِ شورولت، مجهز به پیشرانه‌ی ۶ سیلندر و جعبه‌دنده‌ی ۳ سرعته در نمایشگاه خودروِ نیویورک رونمایی شد. وجود پیشرانه‌ی ۶ سیلندر بیشتر از اینکه برگ برنده‌ی شورولت باشد، به‌دلیل هزینه‌ی گران تولید، مانع پیشرفت بود. به‌همین‌دلیل، نمونه‌های ۴ سیلندر تایپ C رونمایی شدند. سال ۱۹۱۷، شورولت به گروه خودروسازی جنرال متورز پیوست. شورولت هم‌اکنون با تولید سالانه بیش از ۴،۰۰۰،۰۰۰ دستگاه خودرو، بزرگ‌ترین برند زیرمجموعه‌ی جنرال موتورز است.

داج[ویرایش | ویرایش مبدأ]

اولین خودرو محصول سال ۱۹۱۴

جان و هورس داج سال ۱۹۰۱ کارگاه تولید قطعات دوچرخه را راه‌‌اندازی کردند و سپس در سال ۱۹۰۳، به قطعه‌سازی خودرو روی آوردند. موفقیت روزافزون فورد باعث شد برادران داج اهداف بزرگ‌تری انتخاب و خودروِ خود را در سال ۱۹۱۴ تولید کنند. اولین خودروِ این برند، تورر ۵ سرنشینه با پیشرانه‌ی ۴ سیلندر ۳۴۸۰ سی‌سی و ۳۵ اسب‌بخار قدرت و جعبه‌دنده‌ی ۳ سرعته بود. سال ۱۹۱۶، داج با تولید ۷۰،۰۰۰ دستگاه خودرو، چهارمین شرکت خودروسازی پرفروش آمریکا بود. در سال ۱۹۲۸، داج به کرایسلر فروخته شد و هم‌اکنون، زیرمجموعه‌ی گروه فیات‌کرایسلر است.

استون مارتین[ویرایش | ویرایش مبدأ]

کول اسکاتل محصول سال ۱۹۱۵

اولین خودروِ تولیدی برند بریتانیایی استون مارتین، کول اسکاتل (Coal Scuttle) نام داشت که در زبان انگلیسی به‌معنی ظرف زغال‌سنگ است. نام‌گذاری متفاوت خودروهای استون مارتین با گریت‌وار (Great War) به‌معنی جَنگ بزرگ و بانی (Bunny) به‌معنی خرگوش ادامه یافت. البته هیچ‌کدام از این نام‌ها یادآور خودروهای موفق استون مارتین نیستند؛ چراکه تمامشان مدل پروتوتایپ بودند. سال ۱۹۲۱، استون مارتین با اولین خودروِ تولید انبوهش مجهز به پیشرانه‌ی ۴ سیلندر ۱۴۹۶ سی‌سی به صنعت خودروسازی وارد شد. پیش از اولین بحران مالی استون مارتین، ۶۹ دستگاه از این مدل تولید شد.

از سال ۱۹۱۵ تاکنون، استون مارتین چند مالک مختلف داشته است. از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۷، فورد این برند انگلیسی را دراختیار گرفت و با عرضه‌ی محصولات ماندگار مثل DB7 و DB9، ظرفیت تولید استون مارتین را افزایش داد. پس‌ازاین، سهام‌داران مختلف مالک این برند شدند. استون مارتین اواخر سال ۲۰۱۸ سهامش را در بورس لندن عرضه کرد و مستقل شد.

میتسوبیشی[ویرایش | ویرایش مبدأ]

مدل A محصول سال ۱۹۱۷

برند میتسوبیشی سال ۱۸۷۰ در قالب شرکت تولیدکننده‌ی کشتی و قایق تشکیل شد. سال ۱۹۱۷، با تولید ۲۲ دستگاه مدل A مجهز به پیشرانه‌ی ۴ سیلندر ۲۷۶۵ سی‌سی، ۳۵ اسب‌بخار قدرت، سیستم انتقال قدرت محور عقب و نهایت سرعت نزدیک به ۱۰۰ کیلومتر‌برساعت این شرکت ژاپنی ورود رسمی خود به صنعت خودروسازی را جشن گرفت. مدل A خودرویی سدان با ظرفیت ۷ سرنشین بود که دراصل، براساس فیات تیپو 3 ساخته شده بود. میتسوبیشی هم‌اکنون ششمین شرکت خودروساز بزرگ ژاپن است و در اتحاد با رنو و نیسان فعالیت می‌کند.

بنتلی[ویرایش | ویرایش مبدأ]

3-Litre محصول سال ۱۹۱۹

برادران بنتلی، یعنی والتر اووِن و هورِس، پیش از جنگ جهانی دوم، فروشنده‌ی خودرو بودند؛ اما در سال ۱۹۱۹، این دو برادر انگلیسی شرکت خودروسازی بنتلی (Bentley Motors) را با هدف فروش خودروهای اسپرت به ثروتمندان تشکیل دادند. پس از تولید اولین خودرو، بنتلی به مسابقات اتومبیل‌رانی وارد شد و تا سال ۱۹۳۰، ۵ مقام قهرمانی رقابت‌های ۲۴ ساعته‌ی لمانز را به خانه برد. 3-Litre با پیشرانه‌ی ۴ سیلندر ۲۹۹۶ سی‌سی و طرح ۴ سوپاپ برای هر سیلندر، اولین خودروِ این برند انگلیسی بود که از سال ۱۹۲۱ تا سال ۱۹۲۹، تولید آن به ۱۶۲۲ دستگاه رسید. سال ۱۹۳۱، رولز رویس برند بنتلی را دراختیار گرفت و به‌مدت چند دهه، مدل‌های متنوع و اسپرت تولید کرد. سال ۱۹۹۸، پیوند این دو برند بریتانیایی شکسته شد و فولکس‌ واگن، بنتلی و خط تولید اصلی آن در کروِ انگلستان را خرید. با مدیریت آلمانی‌ها، بنتلی پیشرفت فراوانی کرد و مدل‌های جدیدی مثل کنتیننتال GT را به بازار فرستاد. تولید بنتلی در سال ۲۰۱۷ به ۱۰،۵۶۶ دستگاه رسید.

سیتروئن[ویرایش | ویرایش مبدأ]

تایپ A محصول سال ۱۹۱۹

آندره سیتروئن در دوران جنگ جهانی اول، کارخانه‌ی تولید ادوات جنگی راه‌اندازی کرده بود. در سال ۱۹۱۶، سیتروئن به صنعت خودرو وارد شد؛ اما اولین محصول این برند فرانسوی، سال ۱۹۱۹ ساخته شد. تنها ۴ ماه پس از پایان جنگ جهانی اول، سیتروئن تایپ A را با پیشرانه‌ی ۴ سیلندر ۱۳۲۷ سی‌سی و نهایت سرعت ۶۵ کیلومتر‌برساعت عرضه تولید کرد. تا سال ۱۹۲۱ و پایان عمر تایپ A، سیتروئن ۲۴ هزار دستگاه از این مدل عرضه کرد. سیتروئن در سال ۱۹۳۴ ورشکسته شد تا دراختیار میشلن، بزرگ‌ترین بستانکار خود قرار بگیرد. یک سال بعد، بنیان‌گذار این برند، یعنی آندره سیتروئن درگذشت. سرانجام در سال ۱۹۷۶، پژو برند سیتروئن را خرید که حاصل آن، شکل‌گیری اتحاد خودروسازان فرانسوی در قالب گروه خودروسازی PSA شد.

جگوار[ویرایش | ویرایش مبدأ]

اولین خودرو محصول سال ۱۹۲۲

شرکت بریتانیایی که امروزه آن را با نام جگوار می‌شناسیم، تولد متفاوتی داشت. قبل از شکل‌گیری جگوار، این شرکت با نام Swallow Sidecars یا به‌اختصار SS در حوزه‌ی طراحی و تولید بدنه‌های سفارشی یا اصطلاحا کوچ‌بیلدینگ (Couachbuilding) برای خودروهای برندهای دیگر نظیر آستین (Austin) و استینگر (Stinger) و ولزرلی (Wolseley) فعال بود. پس از جنگ جهانی دوم، مقام‌های این شرکت به‌دنبال تولید خودرو بودند؛ اما باتوجه‌به اتفاقات جنگ و  کد SS باید نام برند تغییر می‌کرد. SS یکی از سازمان‌های شبه‌نظامی حزب نازی محسوب می‌شد که زیرنظر آدولف هیتلر بود. اولین خودروِ SS سال ۱۹۲۲ عرضه شد؛ اما اولین محصول با نام جگوار، محصول سال ۱۹۳۵ است. البته پس از شکل‌گیری جگوار امروزی در سال ۱۹۴۵، اولین خودروِ آن SS 2.5 قدیمی بود که تا سال ۱۹۴۸ و عرضه‌ی مارک فایو (MkV) تولید شد. اولین خودروی جگوار که کاملا مستقل و بدون  ارتباط و پیشینه‌ی SS تولید شد، مارک فایو بود. سدان و کروک مارک فایو از پیشرانه‌ی ۶ سیلندر با حجم‌های ۲۶۶۴ و ۳۴۸۵ سی‌سی استفاده می‌کردند.

فورد در سال ۱۹۹۰، برند جگوار را خرید و به‌تدریج درکنار لندروور قرار داد. هر دو شرکت بریتانیایی باسابقه سال ۲۰۰۸ به تاتاموتورز هند (Tata Motors) فروخته شدند.

ام جی[ویرایش | ویرایش مبدأ]

اولین خودرو محصول سال ۱۹۲۳

ویلیام نوریس که بعدها به‌ لرد نافیلد ملقب شد، در سال ۱۹۱۳، شرکت خودروسازی موریس (Morris Motors) را تأسیس کرد. ۱۰ سال بعد، برند Morris Garages یا به‌اختصار MG متولد شد. درباره‌ی اولین خودروِ تولیدی ام جی هنوز هم بین کارشناسان توافق کامل وجود ندارد؛ ولی بیشتر افراد مدل اسپرت ۲ سرنشینه‌ موسوم به Chummy را آغاز تاریخ این برند می‌دانند.

ترایمف[ویرایش | ویرایش مبدأ]

اولین خودرو محصول سال ۱۹۲۳

برند خوش‌نام ترایمف (Triumph) سال ۱۸۸۵ به دوچرخه‌سازی و سال ۱۹۰۲ به موتورسیکلت‌سازی و سال ۱۹۲۳ به خودروسازی وارد شد. پس از دراختیارگرفتن شرکت داوسون (Dawson)، ترایمف اولین خودروِ خود را با پیشرانه‌ی ۱.۴ لیتری تولید کرد. تا سال ۱۹۲۶ از این مدل ۲ سرنشینه ۲۵۰۰ دستگاه تولید و عرضه شد. با تولید سدان‌های اسپرت پرطرفدار، ترایمف پس از جنگ جهانی دوم به شهرت جهانی رسید؛ اما سرانجام، قربانی بحران اقتصادی بریتانیا شد. آخرین خودروِ ترایمف مدل ۱۹۸۴ است. درحال‌حاضر، خودروسازی ترایمف دراختیار بی‌ام‌و قرار دارد؛ ولی هیچ محصولی با این برند تولید نمی‌شود. برندهای خودروسازی و موتورسیکلت‌سازی ترایمف در دهه‌ی ۱۹۳۰ مستقل شدند.

کرایسلر[ویرایش | ویرایش مبدأ]

کرایسلر 70 محصول سال ۱۹۲۴

والتر کرایسلر یک سال پس از شکست تجاری شرکت خودروسازی مکسوِل‌چالمرز (Maxwell-Chalmers) که در سال ۱۹۰۴ تأسیس کرده بود، در سال ۱۹۲۴، برندی جدید با نام خود بنیان نهاد. مدل 70 اولین خودروِ کرایسلر بود که از پیشرانه‌ی ۶ سیلندر ۳۳۰۱ سی‌سی با پیستون‌های آلومینیومی استفاده می‌کرد. در سال اول تولید، از کرایسلر 70 حدود ۳۲ هزار دستگاه عرضه شد. کرایسلر پس از تولید اولین خودرو خود، همچنان به نوآوری در خودروسازی ادامه داد تا دربرابر دو رقیب بزرگ دیترویتی، حرفی برای گفتن داشته باشد. این برند آمریکایی هم‌اکنون عضوی از گروه بزرگ خودروسازی فیات‌کرایسلر است.

پونتیاک[ویرایش | ویرایش مبدأ]

اولین خودرو محصول سال ۱۹۲۶

در دهه‌ی ۱۹۲۰ و بین برندهای زیرمجموعه‌ی جنرال موتورز، شورولت در جایگاه آخر و کادیلاک در صدر قرار داشتند. البته جایگاه اولدزموبیل (Oldsmobile) هم نزدیک کادیلاک بود. با این وضعیت، وجود برند جدیدی احساس می‌شد که خودروهای باکیفیت، اما خوش‌قیمت را عرضه کند. پاسخ مقام‌های جنرال موتورز به این نیاز، ایجاد برند پونتیاک در سال ۱۹۲۶ بود. اولین خودرویی که با نشان پونتیاک تولید شد، کوپه‌ی ۸۲۵ دلاری با پیشرانه‌ی ۳.۱ لیتری بود. در سال ۱۹۲۶، از این مدل نزدیک به ۷۷،۰۰۰ دستگاه فروخته شد. پس از بحران مالی شدید جنرال موتورز در سال ۲۰۰۸، برند پونتیاک در سال ۲۰۱۰ برای همیشه کنار گذاشته شد.

بی‌ام‌و[ویرایش | ویرایش مبدأ]

Dixi 3/15 محصول سال ۱۹۲۷

خودروساز مشهور باواریا سال ۱۹۱۶ با تولید موتورهای هواپیما فعالیت رسمی‌اش را با نام ‌BMW آغاز کرد. همچنین در سال ۱۹۲۳، اولین موتورسیکلت و در سال ۱۹۲۷، اولین خودروِ تاریخ بی‌ام‌و تولید شد. Dixi 3/15 در اصل آستین 7 محصول بریتانیا بود که با تغییرات اندک در آلمان با نشان BMW همراه شد. درواقع بزرگ‌ترین تغییر، مکان فرمان و صندلی راننده از راست به چپ اتاق خودرو بود. بی‌ام‌و پس از پشت‌سرگذاشتن رویدادهای تاریخی، امروز یکی از پرچم‌داران دنیای خودروهای اسپرت و لوکس با فروش نزدیک به ۲،۵۰۰،۰۰۰ دستگاه است. جالب این است که بی‌ام‌و از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۰، برند روور بریتانیا (Rover) را دراختیار داشت که جایگزین آستین محسوب می‌شود.

ولوو[ویرایش | ویرایش مبدأ]

OV4 محصول سال ۱۹۲۷

پس از شکل‌گیری برند ولوو با تلاش‌های اسار گابریلسون و گوستاو لارشون، اولین محصول این شرکت سوئدی در سال ۱۹۲۷ تولید شد. OV4 کروک تورر بود که از پیشرانه‌ی ۴ سیلندر ۱۹۴۰ سی‌سی در ۲۸۰۰ دوربردقیقه تا ۲۸ اسب‌بخار قدرت می‌گرفت. ولوو یکی از اولین شرکت‌هایی بود که از تجهیزات ایمنی به‌عنوان ویژگی برتر خودروها استفاده می‌کرد. این رویکرد باعث شد ولوو در زمینه‌ی ایمنی خودرو چند نوآوری مثل کمربند ایمنی ۳ نقطه‌ای (سال ۱۹۵۹) را ثبت کند. پس از جدایی خودروسازی ولوو از بخش تولید کامیون و اتوبوس در سال ۱۹۹۹، این برند دراختیار فورد قرار گرفت. در سال ۲۰۱۰، آمریکایی‌ها ولوو را به جیلی چین فروختند. هم‌اکنون، ولوو با سرمایه‌گذاری چینی‌ها و تولید مدل‌های مختلف سدان، کراس‌اور، شاسی‌بلند و استیشن وضعیت خوبی دارد.

نیسان[ویرایش | ویرایش مبدأ]

تایپ 10 محصول سال ۱۹۳۱

شرکت خودروسازی کایشینشه (Kaishinsha Motorcar Works) در سال ۱۹۱۱ تأسیس شد. در سال ۱۹۲۵، این شرکت به خودروسازی DAT و سپس در سال ۱۹۳۴، به نیسان تغییرنام داد. بسیاری از محصولات این برند ژاپنی تا سال ۱۹۸۶ و پیش از جهانی‌شدن برند نیسان، با نام داتسون (Datsuns) عرضه می‌شدند. از سال ۱۹۱۴، محصولات نیسان به‌صورت تولید محدود عرضه می‌شدند؛ اما اولین داتسون سال ۱۹۳۱ از راه رسید. تایپ 10 درست مانند بی‌ام‌و Dixi 3/15، نسخه‌ی تغییریافته از آستین 7 بود که ابتدا با پیشرانه‌ی ۴ سیلندر ۴۹۵ سی‌سی و سپس ۷۴۷ سی‌سی عرضه شد. امروزه، نیسان عضوی از اتحاد فرانسوی‌ها و ژاپنی‌ها است.

تویوتا[ویرایش | ویرایش مبدأ]

AA محصول سال ۱۹۳۶

اولین خودروِ تاریخ تویوتا با تولید ۱۴۰۴ دستگاه، مدل AA با پیشرانه‌ی ۶ سیلندر ۳.۴ لیتری محصول سال ۱۹۳۶ بود. AA که در مدل کروک AB هم طراحی شد، اولین خودروِ کاملا داخلی ژاپن برای جلب‌نظر دولت این کشور بود. درحال‌حاضر، تویوتا یکی از غول‌های صنعت خودروسازی است.

جیپ[ویرایش | ویرایش مبدأ]

اولین خودرو محصول سال ۱۹۴۱

اولین محصول جیپ در سال ۱۹۴۱ با همکاری شرکت‌های Willys و فورد و سپس، Hotchkiss و Delahaye تولید شد. شاسی‌بلند سرسخت جیپ از پیشرانه‌ی ۴ سیلندر ۲.۲ لیتری و سیستم انتقال قدرت چهارچرخ محرک و جعبه‌دنده‌ی ۳ سرعته استفاده می‌کرد. جیپ به یکی از محصولات محبوب Willys-Overland تبدیل و مدل‌های استیشن و وانت و جیپستر آن نیز تولید شد. در سال ۱۹۸۷، برند جیپ به کرایسلر فروخته شد و امروزه، زیرمجموعه‌ی گروه فیات‌کرایسلر است.

فولکس واگن[ویرایش | ویرایش مبدأ]

تایپ یک (بیتل)

اولین محصول سازمان کرف دوش فرویده هیتلر (KdF) سال ۱۹۳۶ تولید شد؛ اما اولین خودروِ تولید انبوه تا سال ۱۹۴۵ رونمایی نشد. پس از اینکه نیروهای ارتش بریتانیا کارخانه‌ی فولکس واگن در ولفسبورگ را اشغال کردند، طرح به غنیمت‌گرفتن خودروِ تایپ 1 برای خودروسازان انگلیس مطرح شد؛ اما دولت بریتانیا معتقد بود تایپ 1 خودرو موفقی نخواهد شد. تایپ 1 که به بیتل هم شهرت دارد، در خانه ماند تا با تولید بیش از ۲۱،۰۰۰،۰۰۰ دستگاه تا سال ۲۰۰۳، موفق‌ترین خودروِ تاریخ شود.

فولکس واگن پس از جنگ جهانی دوم، دوباره به خودروسازی برگشت. بعد از دهه‌ها تلاش و سودآوری، غول خودروسازی آلمان با تولید میلیون‌ها خودرو در سال و دراختیارداشتن برندهای بزرگی مثل آئودی، لامبورگینی، دوکاتی، بوگاتی، اشکودا، پورشه و بنتلی همچنان در حال رشد و توسعه است.

فراری[ویرایش | ویرایش مبدأ]

Tipo 125 محصول سال ۱۹۴۷

پس از اینکه انزو فراری به همکاری با آلفارومئو خاتمه داد (انزو فراری مدیر تیم مسابقه‌ای آلفارومئو بود)، تا ۷ سال اجازه نداشت با نام فراری خودرو تولید کند. اولین خودروهای فراری با نام Auto Avio در سال ۱۹۴۰ تولید شدند. پس از تولید تنها دو دستگاه، تمرکز کارخانه به تولید ابزار و تجهیزات لازم برای جنگ جهانی معطوف شد. اولین فراری تاریخ، مدل تیپو 125 نام داشت که در سال ۱۹۴۷ با پیشرانه‌ی ۱۲ سیلندر V شکل ۱۴۹۸ سی‌سی و قدرت ۱۱۸ اسب‌بخار تولید شد. سال ۱۹۴۸، فراری با مدل سوپرشارژ این خودرو در اولین گرن‌پری شرکت کرد.

تاریخ فراری طولانی و جذاب و پیچیده است؛ بنابراین در این مقاله، نمی‌توان کاملا به آن پرداخت. برند اسب سرکش ایتالیا و پرافتخارترین تیم تاریخ مسابقات فرمول یک که امروزه طرفداران بی‌شماری در جهان دارد، سال ۱۹۸۸ به فیات فروخته شد. پس از چند سال زیرمجموعه‌بودن، فراری سال ۲۰۱۵ به‌طور رسمی مستقل شد.

مازراتی[ویرایش | ویرایش مبدأ]

Tipo A6 محصول سال ۱۹۴۷

از بین برادران مازراتی، پنج نفر آن‌ها، یعنی کارلو، بیندو، الفیری، اتوره و ارنستو، زندگی خود را صرف دنیای خودرو کردند. برند مازراتی سال ۱۹۲۶ ایجاد شد؛ اما هدف این پنج برادر، فقط تولید خودروهای مسابقه‌ای بود. سال ۱۹۴۷ با رونمایی تیپو A6، مازراتی به دنیای خودروسازی وارد شد. این مدل که نسخه‌ای ۲ لیتری آن هم عرضه شد، در ابتدا با پیشرانه‌ی ۶ سیلندر خطی ۱۴۸۸ سی‌سی همراه بود. مازراتی به تولید خودروهای اسپرت و لوکس ادامه داد تا به سیتروئن و دِ توماسو (De Tomaso) فروخته شود. سال ۱۹۹۳، مسئولان فیات این برند ایتالیایی اصیل را نجات دادند. تا چند سال، مثلث ایتالیایی فیات و فراری ومازراتی وجود داشت تا درنهایت، این برند دراختیار گروه خودروسازی فیات‌کرایسلر قرار بگیرد.

لندرور[ویرایش | ویرایش مبدأ]

سری 1 محصول سال ۱۹۴۸

لندرور ابتدا در قالب برند جانبی شرکت خودروسازی روور بریتانیا، به‌منظور تولید محصولات شاسی‌بلند با توانایی‌های آف‌رود شکل گرفت. سری 1 مجهز به پیشرانه‌ی ۱.۶ لیتری، اولین خودروی تولیدی لندرور بود. تنها در سه ماه اول تولید، لندرور در ۶۸ کشور جهان نمایندگی رسمی داشت. با رونمایی رنجرور در سال ۱۹۷۰، لندرور کلاس شاسی‌بلند لوکس را به‌وجود آورد. این برند بریتانیایی سال ۲۰۰۰ و پس از ماجراهای مالکیت بی‌ام‌و و روور، به فورد فروخته شد. همان‌طورکه پیش‌ازاین گفته شد، جگوار و لندرور سال ۲۰۰۸ به تاتاموتورز هند رسیدند.

لوتوس[ویرایش | ویرایش مبدأ]

مارک وان محصول سال ۱۹۴۸

کالین چپمن سال ۱۹۴۸ با تولید تک‌نمونه‌ی مارک وان (Mk1)، آغازکننده‌ی تاریخ خواندنی لوتوس بود. مارک وان که براساس آستین 7 ساخته شده بود، سال ۱۹۵۰ با قیمت ۱۳۵ پوند حراج شد. جالب این است مقام‌های لوتوس هنوزهم به‌دنبال پیداکردن مارک وان هستند. البته، هنوز مشخص نیست این مدل در کدام گاراژ به‌حال خود رها شده باشد. پس از مارک وان، چند نمونه‌ی تولید محدود دیگر عرضه شد تا سرانجام از سال ۱۹۵۳، تولید انبوه محصولات لوتوس آغاز شود. در سال‌های گذشته و فروش این برند بریتانیایی به فورد و جنرال موتورز و حتی پروتون، لوتوس امروز دراختیار جیلی چین قرار دارد.

پورشه[ویرایش | ویرایش مبدأ]

356 محصول سال ۱۹۴۸

فردیناند پورشه سال ۱۹۳۱ به دنیای طراحی و مهندسی خودرو وارد شد؛ اما تولید اولین خودروِ او از سال ۱۹۴۸ پس از طراحی فولکس واگن بیتل، محصول قبل از جنگ جهانی دوم، آغاز شد. 356 دراصل همان فولکس واگن بیتل با طراحی جدید بدنه و پیشرانه‌ی ۱۱۳۱ سی‌سی بود که فردیناند پدر و پسر تولید کردند. پورشه امروز پس از ۷۰ سال تولید خودروهای اسپرت، به میراث و آینده‌ی خود افتخار می‌کند. مدل 911 که از آن به‌عنوان بنچمارک خودروهای اسپرت دنیا یاد می‌شود، از سال ۱۹۶۳ با طراحی ماندگار و محل نصب خاص پیشرانه در عقب،‌ نقش مهمی در موفقیت و محبوبیت جهانی پورشه داشته است. این برند آلمانی هم‌اکنون زیرمجموعه‌ی فولکس واگن است؛ ارتباط نزدیک پورشه و فولس واگن پس از سال‌ها، همچنان ادامه دارد.

ساب[ویرایش | ویرایش مبدأ]

ساب 92 محصول سال ۱۹۴۹

شرکت سوئدی ساب (SAAB) فعالیتش را از سال ۱۹۳۷ با تولید هواپیما شروع کرد و سپس به خودروسازی روی آورد. ساب 92 به پیشرانه‌ی ۲ سیلندر دوزمانه‌ی ۷۶۴ سی‌سی و سیستم انتقال قدرت محورجلو مجهز بود و به‌دلیل طراحی آیرودینامیک با ضریب دِرَگ پایین، نهایت سرعت آن به ۱۰۵ کیلومتر‌برساعت می‌رسید. دومین خودروِ ساب مدل 93 بود که سال ۱۹۵۶ عرضه شد. در سال ۱۹۸۹، خودروسازی ساب از بخش هواپیماسازی جدا شد. جنرال موتورز در سال ۲۰۰۰ این برند را خرید؛ اما به‌دلیل بحران مالی شدید، در سال ۲۰۰۹ ساب را به اسپایکر (Spyker) فروخت. پس از ورشکستی، تمام دارایی‌های ساب به هلدینگ سوئدی NEVS رسید که بر تولید خودروهای برقی تمرکز دارد. NEVS که هم‌اکنون با شرکت چینی Panda New Energy همکاری می‌کند، در سال ۲۰۱۶ اعلام کرد از برند ساب استفاده نمی‌کند.

سوزوکی[ویرایش | ویرایش مبدأ]

SF محصول سال ۱۹۵۵

بخش خودروسازی سوزوکی‌ سال‌ها پس از تأسیس رسمی آن و حتی موتورسیکلت‌سازی، در سال ۱۹۵۵ و با هدف تولید مدل‌های سواری و کامیون‌های کوچک آغاز به‌کار کرد. SF اولین خودروِ سوزوکی و کِی‌کار (خودروهای کوچک مخصوص ژاپن) تاریخ بود که در مدل‌های سدان دودر و ون و وانت با پیشرانه‌ی ۲ سیلندر دوزمانه‌ی ۳۶۰ سی‌سی و انتقال قدرت محورجلو عرضه شد. سوزوکی امروز درست مانند ۱۰۰ سال پیش، همچنان برندی مستقل است.

سوبارو[ویرایش | ویرایش مبدأ]

سوبارو 360 محصول سال ۱۹۵۸

طرفداران خودروهای ژاپنی، سوبارو را با خودروهای توربوشارژ و هیولاهای رالی و سدان‌های جان‌سخت و خوش‌قیمت می‌شناسند، اما اولین خودروِ این برند ژاپنی بسیار متفاوت بود. سوبارو 360 در مدل‌های سدان دودر و استیشن و کروک با پیشرانه‌ی ۲ سیلندر ۳۵۶ سی‌سی و سیستم انتقال قدرت محورجلو و جعبه‌دنده‌ی ۳ سرعته تولید شد. سوبارو همچنان یکی از برندهای ژاپنی پرطرفدار خودرو در جهان است. در سال ۲۰۱۷، فروش محصولات سوبارو در آمریکا بیشتر از فولکس واگن و مزدا بود.

مزدا[ویرایش | ویرایش مبدأ]

R360 محصول سال ۱۹۶۰

مزدا در سال ۱۹۲۰ با نام Toyo Kogyo و با هدف تولید ابزارهای ماشین‌سازی شکل گرفت. چهار دهه بعد و با تولید R360 و هدف رقابت مستقیم با سوزوکی و سوبارو، این برند ژاپنی به بازار خودروسازی وارد شد. R360 از پیشرانه‌ی ۲ سیلندر Vشکل ۳۵۶ سی‌سی با قدرت ۱۶ اسب‌بخار و نهایت سرعت ۸۴ کیلومتر‌برساعت استفاده می‌کرد و در دو مدل کوپه و کروک عرضه شد. از سال ۱۹۷۹ تا سال ۲۰۱۵، همکاری نزدیک و مستقیمی بین مزدا و فورد وجود داشت؛ به‌طوری‌که آمریکایی‌ها در سال ۱۹۹۵، ۳۳.۴ درصد از سهام این برند ژاپنی را دراختیار گرفتند. با تغییر مدیریت فورد، همکاری با مزدا به‌حداقل رسید و سرانجام، ژاپنی‌ها در سال ۲۰۱۵ کاملا مستقل شدند.

هوندا[ویرایش | ویرایش مبدأ]

اولین خودرو محصول سال ۱۹۶۳

سویچیرو هوندا سال ۱۹۳۷ مکانیکی را آغاز و سپس، پله‌های ترقی را طی کرد. سال ۱۹۵۹، هوندا بزرگ‌ترین تولیدکننده‌ی موتورسیکلت جهان بود. اولین خودرویِ هوندا وانت T360 بود که پس از دو ماه فروش، دومین مدل با کد S500 عرضه شد. هوندا S500 که ۱۳۶۱ دستگاه از آن تولید شد، کروک ۲ سرنشینه با پیشرانه‌ی ۴ سیلندر ۵۳۱ سی‌سی بود. درحال‌حاضر، هوندا با تولید سالانه بیش از ۵،۰۰۰،۰۰۰ دستگاه خودرو، از برترین‌های صنعت خودروسازی شمرده می‌شود.

لامبورگینی[ویرایش | ویرایش مبدأ]

اولین خودرو محصول سال ۱۹۶۳

لامبورگینی‌ برای رقابت با فراری به‌قدری عجله داشت که اولین خودرو محصول موفقی نبود. 350GTV در سال ۱۹۶۳ معرفی شد. این مدل که مدلی اولیه بود، از پیشرانه‌ی ۱۲ سیلندر Vشکل ۳.۵ لیتری با قدرت ۳۶۰ اسب‌بخار استفاده می‌کرد. پس از شکست 350GTV، لامبورگینی پیشرانه‌ی V12 را در مدل گرندتورر جدید نصب کرد. 350GT محصول سال ۱۹۶۴، تنها در ۱۲۰ دستگاه تولید شد. پیشرانه‌ی این مدل همان نمونه‌ی موجود در اولین سوپراسپرت تاریخ، یعنی لامبورگینی میورا (Miura) است. این پیشرانه در 350GT با حجم ۳.۵ لیتر و در میورا با ۴ لیتر تولید شد.

پس از تجربه‌ی مدیریت کرایسلر بر لامبورگینی، برند گاو ایتالیایی خشمگین در سال ۱۹۹۸ به فولکس واگن فروخته شد. به‌لطف آلمانی‌ها در هدف‌گذاری و مهندسی ساخت درکنار طراحی و ذوق خاص ایتالیایی‌ها، لامبورگینی مجموعه‌ای از بهترین سوپراسپرت‌ها را تولید کرد تا امروزه، یکی از رقبای سرسخت‌ فراری باشد.

کیا[ویرایش | ویرایش مبدأ]

Brisa محصول سال ۱۹۷۴

وقتی موفقیت‌های کیا را درنظر می‌گیریم، باورکردن سابقه‌ی کم این شرکت کره‌ای دربرابر دیگر خودروسازان مشکل است. شرکت کیا سال ۱۹۴۴ تأسیس شد و در سال ۱۹۵۷، موتورسیکلت‌های هوندا و در سال ۱۹۶۲، کامیون‌های مزدا را تولید می‌کرد. پس از چند سال کسب تجربه در مونتاژ، اولین خودروِ کیا که دراصل محصول مزدا بود، با نام بریسا و مجهز به پیشرانه‌ی یک لیتری تولید شد.

هیوندای[ویرایش | ویرایش مبدأ]

Pony محصول سال ۱۹۷۵

هیوندای دیگر خودروساز کره‌جنوبی است که سال ۱۹۴۷، در قالب شرکت ساخت‌وساز شکل گرفت. ۲۰ سال بعد، هیوندای تولید کامیون‌های لایسنس فورد را آغاز کرد. با استخدام مهندس سابق شرکت Leyland بریتانیا، هیوندای اولین خودروِ خود را با نام پونی عرضه کرد. پونی سدانی محورعقب با طراحی مشابه هاچ‌بک اثر جورجتو جوجارو بود که از پیشرانه و قطعات ساخت میتسوبیشی استفاده می‌کرد. اولین محصول هیوندای ساده و ارزان‌قیمت و دقیقا همان چیزی بود که بازار نیاز داشت. دو خودروساز بزرگ کره‌ای کیا و هیوندای در اتحاد هستند و با بزرگ‌ترین‌های دنیای خودرو رقابت می‌کنند.

آکورا[ویرایش | ویرایش مبدأ]

Legend محصول سال ۱۹۸۶

هوندا در سال ۱۹۸۶، برند لوکس آکورا (Acura) را در پاسخ به محدودیت‌های آمریکا به واردات خودرو تولید کرد. محدودیت تعداد واردات باعث شد هوندا خودروهای گران‌قیمت خود را با نشان آکورا در آمریکا عرضه کند. اولین خودروهای آکورا، سدان لجند و کوپه‌ی افسانه‌ای اینتگرا بودند. درحال‌حاضر، آکورا با فروش بیش از ۱۵۰،۰۰۰ دستگاه در آمریکا، درکنار اینفینیتی، برند لوکس نیسان قرار دارد. البته هر دوِ این برندها همچنان عقب‌تر از لکسوسِ تویوتا هستند. آکورا در ژاپن هیچ فعالیتی ندارد.

اینفینیتی[ویرایش | ویرایش مبدأ]

Q45 محصول سال ۱۹۸۹

درست مانند هوندا، نیسان هم با هدف عرضه‌ی محصولات گران‌قیمت و خاص، برند اینفینیتی را ایجاد کرد. اولین مدل اینفینیتی، سدان Q45 مجهز به پیشرانه‌ی ۸ سیلندر Vشکل ۵ لیتری با قدرت ۲۸۴ اسب‌بخار بود که از نیسان پرزیدنت قرض گرفته بود.

لکسوس[ویرایش | ویرایش مبدأ]

LS400 محصول سال ۱۹۸۹

تویوتا هنوز شهرت خود را در تولید خودروهای اقتصادی و میان‌رده با استهلاک پایین، دوام بالا، کیفیت ساخت مثال‌زدنی و تجهیزات رفاهی زیاد حفظ کرده است. به‌همین‌دلیل، برای عرضه‌ی محصولات لوکس‌ و گران‌قیمت مانند رقبای ژاپنی‌اش برندی جدید مطرح کرد. اولین محصول لکسوس سدانی بزرگ، جادار، مجهز و فوق‌العاده راحت بود؛ اما سواری با آن هیجان چندانی نداشت. LS400 جایگزینی مناسب برای سدان‌های کادیلاک و مرسدس بنز و جگوار بدون توجه به رانندگی تهاجمی شمرده می‌شد. با اینکه این شرکت پس از اینفینیتی و آکورا ایجاد شد، فروش برند لوکس و زیرمجموعه‌ی تویوتا بیشتر است.

مک‌لارن[ویرایش | ویرایش مبدأ]

F1 محصول سال ۱۹۹۲

اولین محصولات برند بریتانیایی مک‌لارن خودروهای مسابقه‌ای M6 بودند که با نام شرکت تروجان (Trojan) در دهه‌ی ۱۹۶۰ تولید شدند. دو مدل از این خودروها به نمونه‌ی جاده‌ای تبدیل شدند؛ اما مک‌لارنی که امروز می‌شناسیم، از سال ۱۹۸۵ فعالیتش را آغاز کرد. اولین خودروِ مک‌لارن یکی از جاودانه‌های صنعت خودروسازی است. F1 سوپراسپرت رکورددار نهایت سرعت جهان بود که مهندسی ساخت آن، در دهه‌ی ۱۹۹۰ عصر جدیدی در خودروسازی شروع کرد. مک‌لارن پس از همکاری با مرسدس بنز که حاصل آن مدل دوست‌داشتنی SLR بود، دوباره از سال ۲۰۱۰ تولید خودروهای اسپرت را ازسر گرفت. در ۹ سال گذشته، مک‌لارن با تولید چند مدل اسپرت و سوپراسپرت و اخیرا رونمایی هایپرکار اسپیدتیل (Speedtail)، دوران موفقی پشت‌سر گذاشته است.

تاریخچه صنعت خودرو در ایران[ویرایش | ویرایش مبدأ]

اولین اتومبیل سواری که وارد ایران گشت یک اتومبیل فورد بود که در اوایل قرن بیستم به دستور مظفرالدین شاه قاجار از کشور بلژیک خریداری شد. این اتومبیل که دود زیادی از آن خارج می شد به کالسکه دودی معروف بود.

در سال 1281 شمسی یا 1902 میلادی مظفرالدین شاه در اولین سفر خود به اروپا با اتومبیل آشنا شد و دو دستگاه از آن را خرید و با خود به ایران آورد. این خرید دقیقا در زمانی انجام شد که خزانه دولت ایران خالی بود و ملت ایران با شرایط بد اقتصادی روبه رو بودند. او در اولین نظر به اتومبیل ها به آنها دل بست و از محل چند صد هزار لیره استقراضی از بانک شاهنشاهی ایران که متعلق به انگلیسی ها بود دو دستگاه رنو خریداری کرد. رنگ این اتومبیل آبی آسمانی تیره و راننده آن یک مهندس به نام مسیو وارونه فرانسوی بود. مدیر کمپانی رنو خطاب به مظفرالدین شاه می گوید : ما حدود 100 دستگاه اتومبیل برای صدور به ایران در نظر گرفته ایم، زیرا مسلم می دانیم به محض بازگشت اعلیحضرت به ایران، عده زیادی از شاهزادگان و بزرگان و سیاستمداران و رجال ایرانی خواهان خرید اتومبیل خواهند شد.

پس از مظفرالدین شاه فرزندش محمد علیشاه نیز از این خودرو استفاده می کرد تا اینکه روزی که در خیابان های تهران حرکت می کرد مورد سوء قصد واقع شد. پس از محمد علی شاه ، احمد شاه یکی دو خودرو برای خود خرید و گاهی اوقات سوار آنها می شد.

سلطنت رضا شاه با دوران تجدد و گسترش مظاهر غربی در زندگی ایرانیان مقارن بود. به همین دلیل در این دوران تا زمان اشغال کشور توسط متفقین (شهریور 1320) اتومبیل به شکل یک کالای لوکس و تجملی در بین اقشار پولدار، رجال، درباریان صاحب نفوذ، سفرا و نمایندگان خارجی در ایران، مالکان و تجار بزرگ رواج یافت، ولی تعداد آنها محدود بود . سپس به دنبال گسترش شهرنشینی میزان واردات خودرو از سال 1300 هجری شمسی (1920میلادی) افزایش یافت.

1 iran-car-story first-car.jpg
محمد رضا پهلوی از بزرگترین کلکسیونرهای اتومبیل در جهان

محمد رضا پهلوی علاقه وافری به اتومبیل داشت، به طوری که پس از به تخت نشستن یکی از بزرگترین کلکسیونرهای اتومبیل در جهان بود. او بیش از یک هزار دستگاه اتومبیل از انواع مختلف بهترین اتومبیل های جهان را داشت از جمله، فراری در مدل های متنوع، لامبورگینی کانتاش، ده ها مدل رولز-رویس،بیش از 20 مدل مرسدس بنز در کلاس های مختلف، آلفا رومئو، کادیلاک، فورد، بی ام و، کرایسلر و صدها دستگاه دیگر از برترین خودروهای جهان.

در اواخر دوره قاجار و رواج اتومبیل در دوره پهلوی اول، اغلب خودروهای ایران از دو کشور آمریکا و انگلستان وارد می شد اما سر انجام از اواسط دهه 1330 خودروسازی ایران ابتدا تنها با مونتاژ خودروهای خارجی و سپس با بومی کردن محصولات کشورهای صاحب صنعت خودرو، به ایران وارد شد. در ایران بیشتر دو شرکت خودروسازی ایران خودرو و سایپا شناخته شده هستند و اغلب سهم بازار را نیز در دست دارند اما باید گفت که پیش از این که این شرکت ها تولیدات معروف خود را وارد بازار کنند و مشهور شوند، شرکتهایی مثل پارس خودرو یا شرکت صنعتی – تولیدی مرتب سهم بیشتری از بازار داشتند. باید گفت که در سال 1338 ابتدا در جاده کرج شرکت بازرگانی جیپ کارخانه خودروسازی خود را تاسیس کرد و بعد در سال 1341 ایران خودرو و در سال 1344 شرکت تولید اتومبیل سیتروئن نیز به آن جا آمدند و عملا فعالیت خودروسازی در ایران رونق گرفت.

اولین اتومبیل ساخته شده در ایران اتومبیل پیکان بود که در شرکت سهامی عام کارخانجات صنعتی ایران ناسیونال تحت لیسانس کارخانه تالبوت انگلستان ساخته و در سال 1346 وارد بازار شد. تولید وانت، مینی بوس، اتوبوس نیز به تدریج در سال های بعد در این کارخانه شروع شد.

تاریخچه شرکت های خودرو سازی در ایران[ویرایش | ویرایش مبدأ]

شرکت ایران خودرو[ویرایش | ویرایش مبدأ]

3 iran-car-historyا peykan-iran-khodro.jpg

شرکت ایران‌خودرو، که بزرگ ترین کارخانه اتومبیل سازی در ایران است، در سال 1341 با سرمایه 100 میلیون ریال به ثبت رسید. تولید اولیه شرکت، اتوبوس های معروف به ال‌پی بود که شاسی آن از آلمان وارد می شد و با نصب اتاق بر روی آن مونتاژ می شد. در سال 1345 قراردادی با شرکت روتس انگلیس به منظور تولید پیکان، منعقد شد که یک سال بعد در 24 اردیبهشت 1346 کارخانه خودروسازی به نام ایران ناسیونال با سرمایه حدود 400 میلیون ریال تاسیس شد و شامل زمین، اعتبار بانکی، ماشین آلات نو و کهنه بود که قادر به مونتاژ روزانه 10 دستگاه سواری و 7 دستگاه اتوبوس و کامیون بود.

از سال 1346 تا 1357 پیکان در مدل های مختلف کار، لوکس، جوانان، استیشن و وانت و همچنین اتوبوس ها در مدل‌های اتوبوس 302 شهری، بیابانی و سوپرلوکس و مینی بوس و آمبولانس تولید می شد. پیکان اولین خودروی مونتاژی پرتیراژ کشور بود که تولید آن پس از حدود چهل سال در سال 1384 متوقف شد. پس از آن با خانه نشینی پیکان بود که پراید توانست با توجه به قیمت پایین آن به جایگزین مناسب پیکان برای قشر اصلی مصرف‌کنندگان ایرانی تبدیل شود.

پس از پیروزی انقلاب اسلامی نام شرکت ایران ناسیونال به شرکت ایران خودرو تغییر یافت. بدنبال تعطیلی کارخانه تالبوت انگلستان شرکت ایران خودرو اقدام به خرید ماشین آلات خط تولید آن کرد و از آن به بعد اکثر قطعات خودرو پیکان در ایران تولید شد.

همزمان با ورود ماشین آلات شرکت تالبوت در سال 1367 قرارداد استفاده از قوای محرکه شرکت پژوی فرانسه و تولید پژو 405 در ایران خودرو منعقد گردید. در سال 1376 نیز تولید اتومبیل پژو RD و مینی بوس هیوندای و در سال 1378 تولید اتومبیل پژو پارس (پرشیا) و پژو استیشن در این کارخانه آغاز گشت. در ادامه این روند و در دهه 1380 به بعد نیز تولید خودروی سواری پژو 206، خودروی ملی (سمند)، پژو 207، 206 صندوقدار با نام اس دی و تندر 90 آغاز شد. همچنین میتوان از رانا، دنا، تندر نود اتوماتیک بعنوان محصولات جدید ایران خودرو نام برد.

شرکت سهامی عام صنعتی و تولیدی مرتب[ویرایش | ویرایش مبدأ]

4 iranز-car-history landrover-moratab.jpg

این شرکت در مهر ماه سال 1336 به منظور خرید و فروش و نمایندگی انواع خودرو تأسیس گردید و پس از پاره ای تغییرات در اساسنامه از سال 1349 به امر مونتاژ و تولید انواع اتومبیل های دو دیفرانسیل لندرور (وانت، آمبولانس، وانت استیشن) و قطعات یدکی ماشین آلات پرداخت. از سال 1380 نیز قراردادی با شرکت سانیانگ موتور کره جنوبی برای تولید خودروی موسو از سوی شرکت مرتب منعقد شد که به مرحله عملی نیز رسید. در سال های اخیر این شرکت علاوه بر تولید خودروی پاژن (لندرور) اقدام به تولید قطعات ماشین میل گاردان، صفحه کلاچ و… می نماید.

شرکت تولیدی و صنعتی ایران کاوه یا سایپا[ویرایش | ویرایش مبدأ]

5 iran-car-history zhian-saipaا.jpg

این شرکت در سال 1345 با سرمایه اولیه 160 میلیون ریال به نام شرکت سهامی تولید اتومبیل سیتروئن ایران تاسیس شد و در اواخر سال 1347 به مرحله بهره برداری رسید. این شرکت تولید اولین محصولات خود را که شامل اتومبیل های ژیان، پیکاپ، آهو و اتومبیل رنو 2 و 4 درب و فروش لوازم یدکی آنها نمود. تولیدات شرکت بعد از سال 1353 با استفاده از ابزارهای جدید و مکانیزه شدن برخی از بخش‌های تولیدی، سیر صعودی یافت و بر تنوع محصولات شرکت نیز افزوده شد.

این شرکت از سال 1361 تولید وانت یک دیفرانسیل نیسان با موتور 2400 سی سی را آغاز نمود و از سال 1371 نیزعرضه اتومبیل رنو-21 توسط این شرکت آغاز گردید که تا سال 1375 ادامه یافت و در سال بعد 1372 به دنبال قرارداد منعقده با شرکت کیا موتور کره جنوبی این شرکت اقدام به مونتاژ وتولید اتومبیل پراید در دو مدل چهار درب و پنج درب نمود.

همچنین این شرکت در دهه 80 اقدام به تولید اتومبیل سواری رنو، زانتیا و ریو محصول کیا موتور نمود که پس از اتمام قراداد با شرکتهای فرانسوی و کره ای خط تولید این خودروها متوقف گردید.

در اوایل سال 1354 نام شرکت با حذف کلمه سیتروئن از انتهای عبارت فرانسوی آن به شرکت سهامی ایرانی تولید اتومبیل و با نام اختصاری سایپا تغییر یافت. سایپا پس از انقلاب در تیر ماه 58 به مالکیت دولت در آمد و از سال 1360 تحت سرپرستی سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران قرار گرفت. از سال 1377 به بعد، سایپا با خرید 80 درصد سهام شرکت ایران کاوه، 63.2 درصد سهام شرکت زامیاد و 51 درصد سهام شرکت پارس خودرو به یک گروه خودروسازی بزرگ تبدیل شده است.

شرکت پارس خودروی ایران[ویرایش | ویرایش مبدأ]

6 iran-car-history geep-pars-khodroا.jpg

در سال 1335 بازرگانی به نام جعفر اخوان نمایندگی شرکت جیپ آمریکا را به دست آورد و در گام اول، اقدام به واردات جیپ ویلیز کرد که یادگاری از دوران جنگ جهانی دوم بود. در سال 1338، اخوان کارخانه شرکت بازرگانی جیپ را برای مونتاژ این محصول در کیلومتر 9 جاده مخصوص کرج به ثبت رساند. این شرکت، تولید جیپ ویلیز را با تغییر نام به جیپ شهباز آغاز کرد و به دنبال آن، وانت سیمرغ در همان سال تولید شد. در آن سالها، با توجه به وضع راههای کشور، یک خودروی دو دیفرانسیل شاسی بلند، بهترین خودروی ممکن برای رفت و آمد در ایران بود.

بازار خودروهای کشور در دهه 40 شمسی تشنه خودروهای سواری بود و با چنین بازاری، تمرکز روی خودروهای شاسی بلند نمی توانست آینده شرکت را تامین کند. با این دیدگاه، جعفر اخوان موفق شد امتیاز مونتاژ خودروی رامبلر را بگیرد و در سال 1346 این خودرو را با نام شاهین به عنوان مدل پایه و آریا به عنوان مدل با امکانات بیشتر به بازار عرضه کرد. قیمت این دو خودروها نسبت به شورولت و فورد آمریکایی پایین تر بود و به دلیل دوام بالا مورد استقبال قرار گرفتند. در همین سال خودروی شاسی بلند دیگری به نام جیپ آهو به خط تولید شرکت اضافه شد.

در سال 1347 آریا 2802 دستگاه، شاهین 1742 دستگاه و انواع مختلف جیپ در حدود 2000 دستگاه عرضه شده بودند. اخوان به دنبال خودرویی بود که بتواند با خودروهای لوکس وارداتی نیز رقابت کند و در اوایل دهه 50 مذاکرات با جنرال موتورز را آغاز کرد. در سال 1352 جنرال موتورز مشارکت با اخوان را پذیرفت و شرکت جدید با سرمایه اولیه 152میلیون و 500 هزار تومان تاسیس شد که 45 درصد سهام آن در اختیار اخوان، 45درصد در اختیار جنرال موتورز و 10 درصد نیز در اختیار بنیاد پهلوی بود. به این ترتیب نام شرکت به جنرال موتورز ایران تغییر کرد و عرضه آریا و شاهین پس از فروش بیش از 22 هزار و 700 دستگاه، در سال 1353 به پایان رسید.

برای شروع کار، اپل کومودور از محصولات اپل آلمان که از زیر مجموعه های جنرال موتورز بود با نام شورولت رویال 2500 و 2800 روانه بازار ایران شد. نام شورولت کافی بود تا این خودرو در سال اول عرضه به بازار، بیش از 7 هزار دستگاه بفروش رود و با وجود وزن زیاد موتور که باعث آسیب به جلوبندی خودرو می شد، به عنوان خودرویی با دوام شناخته شود اما اخوان محصولات اصیل تری می خواست و وقتی آمریکایی ها کشش بازار ایران را دیدند، پذیرفتند محصولات اصلی جنرال موتورز را راهی بازار ایران کنند. بنابراین تولید شورولت رویال در سال 1355 به پایان رسید و شورولت نوا و بیوک اسکای لارک (با نام بیوک ایران) به عنوان خودروهای لوکس آن دوران روانه بازار شدند.

شرکت شهاب خودرو یا لیلاند موتور سابق[ویرایش | ویرایش مبدأ]

7 iran-car-history benz-302-shahab-khodroا.jpg

این شرکت در سال 1343 با هدف تولید انواع کامیون، اتوبوس وکامیونت تأسیس و اقدام به تولید انواع اتوبوس و کامیون نمود. پس از پیروزی انقلاب با خرید شاسی اتوبوس از شرکت ایران خودرو و موتور بنز از شرکت ایدم تبریز اقدام به تولید اتوبوس بنز 302 نمود. در سال های اخیر تولید شاسی اتوبوس در این شرکت آغاز و فعالیت هایی نیز جهت استفاده از نیروی محرکه اتوبوس محصول شرکت رنو انجام شده است.

گروه صنعتی خاور[ویرایش | ویرایش مبدأ]

8 iran-car-history khavarل.jpg

در سال 1338 کارخانه بنز خاور جهت تولید کامیون تحت لیسانس کارخانه بنز آلمان در تهران تأسیس گردید و به ساخت انواع کامیون و کامیونت مبادرت ورزید. شرکت خاور در سال 1378 در شرکت ایران خودرو ادغام گردید و گروه ایران خودرو دیزل را تشکیل داد.

گروه خودرو سازی بهمن[ویرایش | ویرایش مبدأ]

9 iran-car-history vespa-bahman-khodroا.jpg

شرکت سهامی خاص کارخانجات اتومبیل سازی مزدا در سال 1331 بنام شرکت سهامی خلیج کوبا جهت امور حمل و نقل دریایی تأسیس شد و به موجب اجازه نامه وزارت صنایع ابتدا اقدام مونتاژ موتورسیکلت وسپا کرد. در سال 1349 تولیدات شرکت به ساخت خودروی وانت محصول شرکت مزدا ژاپن تغییر یافت و نام شرکت به شرکت سهامی اتومبیل سازی مزدا تغییر یافت. در حال حاضر علاوه بر تولید وانت اقدام به تولید خودرو سواری مزدا 2 و مزدا 3 می نماید.

انواع موتور خودرو[ویرایش | ویرایش مبدأ]

امروزه با پیشرفت صنعت خودرو و عرضه انواع موتورهای جدید مانند موتورهای هیبریدی و الکتریکی، این صنعت نیز مانند صنایع دیگر پا به عرصه‌های جدیدی نهاده و به گفته کارشناسان حتی جای پیشرفت بیشتر از این را هم دارد.

Engine-Types-1.jpg
 

انواع موتورهای بنزینی خودرو که امروزه آن‌ها را با نام‌هایی مثل خورجینی یا خطی و چیزهای دیگر می‌شناسند.

در ابتدا، بهتر است کمی نحوه کار کردن موتور خودرو را توضیح دهیم و بدانیم این قلب تپنده خودرو چگونه بدنه خودرو را حرکت می‌دهد.

Figure-Engine.jpg
 

موتور از اجزایی مثل سیلندر یا همان محفظه احتراق، پیستون، سوپاپ، شاتون، میل لنگ و تسمه‌تایم تشکیل شده است.

ساده‌ترین توضیح برای عملکرد موتور خودرو این است که سوخت و هوا در محفظه احتراق باهم مخلوط می‌شوند و شمع خودرو جرقه‌ای در سیلندر ایجاد می‌کند و باعث انفجار و در نتیجه هل دادن پیستون توسط سوپاپ و حرکت دادن شاتون باعث چرخیدن میل لنگ برای انتقال قدرت به جعبه دنده می شود و خودرو به حرکت در می‌آید.

ما در این مطلب انواع موتورها از نظر آرایش سیلندر و عملکرد آن‌ها را بررسی می‌کنیم.

موتورهای V یا خورجینی[ویرایش | ویرایش مبدأ]

در موتورهای خورجینی، آرایش سیلندرها روبه‌روی هم است. همانند کلمه V که در دولبه آن سیلندرها قرار دارند و رو‌به‌رو هستند.

Gen-v-di-1.jpg
 

مزیت این نوع موتورها نسبت به موتورهای خطی در این است که می‌توان در این نوع موتور از تعداد سیلندر زیادی استفاده کنیم و قدرت و راندمان موتور را بالا ببریم. هم‌چنین شکل خاص این موتور، به شکل قابل توجهی وزن آن را نیز کاهش داده است.

امروزه از این موتور در خودروهای پیشرفته و لوکس همانند مرسدس‌بنز و بی ام و استفاده می‌کنند. اما به گفته کارشناسان، این موتور دارای استهلاک بیشتری نسبت به موتورهای خطی است و نسل آن نیز رو به انقراض است.

موتورهای W[ویرایش | ویرایش مبدأ]

این نوع از موتور برای اولین بار در سال ۲۰۰۶ توسط شرکت‌های فولکس‌واگن و بوگاتی به طور مشترک طراحی و تولید شده است.

Amalgam-collection-bugatti-chiron-engine.jpg

 این نوع موتور همانند موتور V است و کارکرد مشابهی دارد با این تفاوت که در موتور W، تعدادی سیلندر در مرکز موتور نیز وجود دارند که باعث افزایش تعداد سیلندر می‌شود.

این موتور دارای انواع ۱۲ سیلندر و ۱۶ سیلندر است که نوع ۱۶ سیلندر در حال حاضر بر روی بوگاتی ویرون مورد استفاده قرار گرفته است که قدرت ۱۰۰۱ اسب بخار را برای خودرو به ارمغان می‌آورد. البته نسخه ۱۵۰۰ اسب بخاری این موتور هم‌اکنون بر روی بوگاتی چیرون هم استفاده می‌شود.

موتور OPOC[ویرایش | ویرایش مبدأ]

نام این موتور مخفف کلمات Opposed Piston Opposed Cylinder  به معنی موتور مخالف پیستون مخالف سیلندر است. البته به معنی حرکت مخالف پیستون‌ها است. در این نوع از موتور، در هر سیلندر دو پیستون وجود دارد. در واقع پیستون‌ها در جهت خلاف هم جلو و عقب می‌روند و درفضای خالی بین آن‌ها، احتراق انجام میشود. مزیت بسیار خوب این موتورها، وزن بسیار سبک و مصرف سوخت کم است.

Opoc-engine.gif
 

البته، امروزه در صنعت خودروسازی این نوع از موتور به باد فراموش سپرده شده است. اما گویا قرار است شرکت فولکس‌واگن نسخه بروزرسانی شده این موتور را طراحی و تولید کند.

موتورهای Inline یا خطی[ویرایش | ویرایش مبدأ]

در واقع می‌توان گفت موتور خطی از ساده‌ترین موتورهای خودرویی در جهان است. در این نوع موتور، سیلندرها پشت سرهم و با فاصله منظم قرار گرفته‌اند و هم‌چنین میل‌لنگ نیز در داخل موتور در راستای سیلندرها قرار گرفته است. اکثر خودروسازان خارجی و داخلی از این نوع موتور در خودروهای خود استفاده می‌کنند که دارای انواع چهار سیلندر، شش سیلندر و هشت سیلندر است.

Inline-engine-pic.jpg

محبوب ترین و پر‌استفاده‌ترین موتور در دنیا، موتورهای چهار سیلندر خطی هستند. زیرا این نوع از موتورها دارای فشردگی قطعات و کارایی بیشتری هستند و حتی در مواردی این نوع از موتورها قابل مقایسه با انواع شش یا هشت سیلندر خطی هم هستند.

کلیپ هایی در رابطه با مکانیزم و عملکرد موتورهای خودرو[ویرایش | ویرایش مبدأ]

عنوان کلیپ عنوان کلیپ عنوان کلیپ
مکانیک خودرو۱
مکانیک خودرو.mp4
مکانیک خودرو۴
مکانیک خودرو۴.mp4
مکانیک خودرو۷
مکانیک خودرو۷.mp4
مکانیک خودرو۲
مکانیک خودرو۲.mp4
مکانیک خودرو۵
مکانیک خودرو۵.mp4
مکانیک خودرو۸
مکانیک خودرو ۷.mp4
مکانیک خودرو۳
مکانیک خودرو۳.mp4
مکانیک خودرو۶
مکانیک خودرو۶.mp4
مکانیک خودرو۹
مکانیک خودرو ۸.mp4

گردآورنده: علیرضا غریب شاهیان