معرفی مدیران موفق در سطح کشور

از گنجینه و دانشنامۀ تخصصی رشتۀ مهندسی صنایع
پرش به: ناوبری، جستجو

شاهرخ ظهیری[ویرایش | ویرایش مبدأ]

(زاده ۱۳۰۹ ملایر -۲۲فروردین ۱۳۹۸)‏کارآفرین ایرانی بود. وی بنیانگذار و مدیرعامل گروه صنایع غذایی مهرام بوده‌است. وی همچنین مشاور اتاق بازرگانی و صنایع و معادن تهران بود.

زندگی‌نامه[ویرایش | ویرایش مبدأ]

شاهرخ ظهیری در سال ۱۳۰۹ ملایر از پدری ملایری و مادری تهرانی زاده شد. خانوادهٔ آن‌ها وقتی شاهرخ ۲ ساله بود به تهران، و در ۴ سالگی او به قم مهاجرت کردند و برای چندین سال در آنجا ساکن بودند. شاهرخ ظهیری تحصیلات متوسطه را در این شهر گذراند.

در ۱۸ سالگی پدرش را بر اثر بیماری سل از دست داد و به عنوان فرزند بزرگ، کفالت مادر و خواهران و برادرانش را عهده‌دار گشت. ابتدا با مدرک تحصیلی پنجم دبیرستان به استخدام ادارهٔ فرهنگ قم درآمد و به عنوان معلم دبستان به تدریس مشغول شد. بعد از مدتی به قلهک انتقالی گرفته و در آنجا همزمان با ادامهٔ تحصیل در رشتهٔ حقوق در مقطع کارشناسی، در دبستان تدریس کرده و همچنین در یک فروشگاه منسوجات مشغول به کار می‌شود.

ظهیری از طریق واسطه‌هایی که به خاطر خرید و فروش پارچه با آنها آشنا شده بوده‌است، وارد گروهی از کارخانجات وابسته به تشکیلات دولتی به نام کارخانجات ماه می‌شود. پس از مدتی از طرف مهدی بوشهری مأمور ایجاد کارخانه‌ای برای تولیدات غذایی می‌شود که مهرام نام می‌گیرد.

درگذشت[ویرایش | ویرایش مبدأ]

شاهرخ ظهیری از پیشکسوتان صنعت غذایی در ۲۲ فروردین ۹۸ درگذشت.

حسام آرمندهی (زاده ۲۴ شهریور ۱۳۶۴، تهران)، کارآفرین ایرانی و از بنیانگذاران کافه بازار و دیوار است. وی دارنده نشان امین‌الضرب و جز برترین‌های کارآفرینی در ایران است. آرمندهی از اولین مدیران ویکی‌پدیای فارسی نیز بوده‌است.

حسام آرماندهی[ویرایش | ویرایش مبدأ]

زندگی‌نامه[ویرایش | ویرایش مبدأ]

حسام آرمندهی در سال ۱۳۶۴ در تهران زاده شد و تحصیلات عالی خود را در ایران با کسب کارشناسی مهندسی کامپیوتر ازدانشگاه صنعتی شریف در سال ۱۳۸۸ به پایان رساند و در سال ۱۳۸۹ برای ادامه تحصیل در رشته مورد علاقه اش به سوئد رفت و در رشته کارآفرینی و کسب و کار دانشگاه فناوری چالمرز به کسب دانش پرداخت. وی در بین تحصیل و رفت‌وآمدهای خود به ایران چند ایده کسب وکار را عملی کرد و سرانجام در اواخر سال ۱۳۸۹ با همکاری چندتن دیگر اولین نسخه از اپلیکیشن اندرویدی کافه بازار را در کنگره موبایل ایران منتشر کرد.

مسئولیت‌ها[ویرایش | ویرایش مبدأ]

  • کارشناس نرم‌افزار گروه تحلیل MRI مرکز تحقیق علم و فناوری پزشکی دانشگاه تهران، (۱۳۸۳ تا ۱۳۸۶)
  • مؤسس و مدیرعامل شرکت نرم‌افزار زیرک، (۱۳۸۵ تا ۱۳۸۸)
  • مدیرعامل شرکت آگه‌پردازان هوشمند (دیوار)، (۱۳۹۱ تا ۱۳۹۵) - عضو هیئت مدیره، (۱۳۹۵ تاکنون)
  • مدیرعامل شرکت آوای همراه هوشمند هزاردستان (کافه‌بازار)، (۱۳۹۰ تا ۱۳۹۶) - رئیس هیئت مدیره (۱۳۹۶ تاکنون)

حسام آرمندهی در هشتمین استارتاپ ویکند (رویداد آموزشی-تجربی) تهران به عنوان داور و مربی حضور داشت.

افتخارات و جوایز[ویرایش | ویرایش مبدأ]

در دومین جشنواره امین‌الضرب که در ۱۸ دی ماه ۹۶ طی مراسمی در تالار وحدت تهران و توسط اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی تهران و با هدف تجلیل از کارآفرینان ایرانی برگزار شد، جایزه این دوره نشان امین‌الضرب به حسام آرمندهی بنیان‌گذار کافه‌بازار به عنوان یکی از ۱۰ برگزیده در حوزه کارآفرینی اهدا شد و از وی با اعطای تندیس، لوح و نشان تقدیر به عمل آمد.

محسن آزمایش[ویرایش | ویرایش مبدأ]

محسن آزمایش (زادهٔ ۱۳۰۴ در تهران – درگذشتهٔ ۱۳۷۱ در رباط، مراکش) کارخانه‌دار و کارآفرین ایرانی و بنیان‌گذار کارخانهٔ آزمایش بود.

زندگی شخصی[ویرایش | ویرایش مبدأ]

محسن آزمایش (اشتهاردیان) در خانواده‌ای روحانی به دنیا آمد و به خاطر وضع نامناسب مالی خانواده و فوت پدرش در نوجوانی، بیش از چهار کلاس درس نخواند. محسن از ۱۱ سالگی برای تأمین خانواده اش در کارگاه آهنگری با مزد یک تومان در هفته به شاگردی مشغول شد. او پس از دو بار تغییر محل کار و هفت سال تجربه شاگردی، عاقبت با ۱۴۰ تومان پس‌انداز، در سال ۱۳۱۸ مغازه کوچکی در خیابان عین الدوله باز کرد و به در و پنجره‌سازی پرداخت. آزمایش در سال ۱۳۲۱ با دختری از اقوام به نام بتول عاصمی ازدواج کرد. از آنجا که این وصلت بدون فرزند ماند، او به پیشنهاد همسرش زن دومی اختیار کرد. حاصل ازدواج با فرزانه سیمین پور، چهار فرزند به نام‌های امیرمسعود، مژگان، نادی و نازنین بود.

شروع کار شرکت[ویرایش | ویرایش مبدأ]

آزمایش از سال ۱۳۳۰ در مناقصه‌های شهرداری تهران در رابطه با لوله‌کشی آب شرکت کرده و چندین کار بزرگ را دریافت و به پایان رساند. او از اواسط دهه ۳۰ در شرق تهران در کارگاهی به ساختن صندلی، مبل و آبکاری فلزات پرداخت. این کارگاه در سال ۱۳۳۶ در یک آتش‌سوزی، که آزمایش آن را «عمدی» توصیف می‌کرد نابود شد. پس از این ماجرا او درتهران‌نو به تاریخ ۱۶ اسفند ۱۳۳۷ در محل کارخانه قدیمی، کارخانه صنعتی آزمایش را بنیان نهاد و تا سال ۱۳۵۸ مدیریت آن را در اختیار داشت.

دوران شکوفایی[ویرایش | ویرایش مبدأ]

شرکتی که محسن آزمایش به ثبت رسانده بود، سرمایه‌ای برابر با ۳۰ میلیون ریال داشت. اما با رشد و توسعه کار، سرمایه شرکت در سال ۱۳۴۷ به ۲۰۰ میلیون ریال افزایش یافت. در این سال پیش‌بینی فروش محصولات شرکت ۱ میلیارد ریال بود. بعد از چند سال، وی زمینی به مساحت ۱۸۵ هزار متر در کیلومتر ۱۰ جاده آبعلی، سه راه آزمایش خریداری کرد و کارخانه‌ای بنا نهاد. در این کارخانه چندین نوع یخچال، کولر، آب‌گرم‌کن، تختخواب فلزی، بخاری و اجاق گاز تولید می‌شد. کم‌کم زیربنای کارخانه از ۲ هزار متر در سال‌های آغازین، به ۷۳ هزار متر در اواسط سال‌های دهه پنجاه رسید.

آزمایش به کارگران حقوقی چند درصد بیشتر از حد رایج می‌پرداخت و مدیران کارخانه از مزایای ویژه‌ای چون وام مسکن، کمک هزینه ازدواج، یارانه خودرو و غیره برخوردار بودند. آزمایش در ساوه و مرودشت نیز شعبه‌های تولید به راه انداخته بود.

او در سال ۱۳۴۷ گفت:

اگر در این محیط، جوانی بی سواد با ایمان و پشتکار خود به چنین موفقیت‌هایی دست یافته‌است، آیا دیگران به خصوص تحصیل کرده‌های ما نخواهند توانست از این همه موهبت برخوردار گردند و شاهد پیروزی را در آغوش گیرند؟

افول آزمایش[ویرایش | ویرایش مبدأ]

در سال ۱۳۵۸ کارخانه‌های آزمایش مشمول بند د قانون حفاظت صنایع ایران شدند و محسن آزمایش یک سال پس از ملی شدن (مصادره) دارایی اش به سوئیس مهاجرت کرد. پس از چند سال، سایر نهادهای دولتی و شبه دولتی مثل سازمان خصوصی‌سازی و صندوق بازنشستگی از سهام داران بزرگ شرکت شدند. فعالیت‌های تولیدی شرکت تا اوایل سال ۱۳۸۰ تا حدی رونق داشت و کالاهای جدیدی مانند یخچال ساید بای ساید و فریزر بدون برفک به محصولات شرکت اضافه شدند.

در همین سال‌ها مجموعه آزمایش از طریق بورس به بخش خصوصی واگذار شد (چه کسی؟). در آن زمان زیان انباشته شرکت حدود ۱۲٫۵ میلیارد تومان بود. همچنین قیمت هر سهم از شرکت ۱۶۰ تومان بود که ارزش کل شرکت را برابر ۳۵ میلیارد تومان نشان می‌داد. در سال ۱۳۸۸ به دلیل بدهی‌های فراوان تعداد کارکنان واحد مرودشت آزمایش، از ۱۴۰۰ نفر به ۱۶۰ نفر کاهش یافت و کارخانه به حالت نیمه تعطیل درآمد.

مرگ آزمایش[ویرایش | ویرایش مبدأ]

محسن آزمایش به دلیل مشکلات مالی و خانوادگی در سال ۱۳۶۶ از همسر دومش نیز جدا شد. وی سرانجام در سال ۱۳۷۱ در شهر رباط مراکش در سن ۶۷ سالگی درگذشت و در همان‌جا به خاک سپرده شد.

پیر امیدیار[ویرایش | ویرایش مبدأ]

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد پرش به ناوبریپرش به جستجو پی‌یِر(پیر) مراد امیدیار (به انگلیسی: Pierre Omidyar) (زادهٔ ۲۱ ژوئن ۱۹۶۷ در پاریس) بنیان‌گذار و رئیس ایرانی-آمریکایی سایت حراج ای‌بی (e-bay) و یک کارآفرین نیکوکار است. او در سال ۱۹۹۸ میلادی و در سن ۳۱ سالگی به عنوان یک میلیاردر شناخته شده‌است. امیدیار و همسرش پامِلا به عنوان یک نیکوکار نیز شناخته شده هستند.

والدین[ویرایش | ویرایش مبدأ]

مادرش الهه میر جلالی امیدیار یک زبان‌شناس مشهور و از استادان دانشگاه سوربون بود.پدرش جراح اورولوژی بود که به دلیل اشتغال او در دانشگاه جانز هاپکینز مجبور به مهاجرت از پاریس به ایالت مریلند شدند.

کودکی و تحصیل[ویرایش | ویرایش مبدأ]

در کودکی نام او پرویز بود که پس از مهاجرت به آمریکا به پی یر تغییرش داد.علاقه اش به رایانه در دبیرستان سنت اندروی مریلند و در کلاس نهم شروع شد.اولین برنامه رایانهاییش را در 14 سالگی و در کتاب خانهٔ همین مدرسه نوشت.سر کلاس‌های مدرسه حاضر نمی‌شد و برای کار با رایانه به آزمایشگاه می‌رفت بارها هم به دلیل غیبت جریمه شد.مدیر مدرسه که علاقهٔ پیر به رایانه و برنامه‌نویسی را دید به جای مقابله با آن تصمیم گرفت در این مسیر هدایتش کند.او از پیر خواست برای کتاب خانه مدرسه برنامه ای بنویسد که خودش کارت‌های راهنمای کتاب را چاپ کند در عوض بابت کارش ساعتی 6 دلار هم دستمزد بگیرد هرچند مبلغ زیادی نمی‌شد ولی همین انگیزه ای شد برای تلاش هدفمند در این زمینه.امیدیار پس از دیپلم تحصیلات دانشگاهی را در تافتس (tuftes) ماساچوست گذراند و در رشته علوم کامپیوتر لیسانس گرفت.

حرفه[ویرایش | ویرایش مبدأ]

پیر امیدیار رئیس و مؤسس سایت ای‌بی (e-bay) اولین و معروفترین وب‌گاه مخصوص حراج و خرید و فروش اینترنتی که تا آخر سال ۱۹۹۸، ۱/۲ میلیون عضو ۷۵۰ میلیون دلار حجم معاملات و حدود ۸ میلیون دلار سود کسب کرده بود به طوری که بیش از ۶۰۰۰ کارمند ۴۶ میلیون مشتری ثبت شده و ۴۴۱ میلیون دلار سود خالص در سال ۲۰۰۵ داشته‌است.از او به عنوان پدر تجارت الکترونیک جهان نیز یاد می‌شود.

ثروت[ویرایش | ویرایش مبدأ]

بر پایهٔ اطلاعات فوربز، پیر امیدیار ۱۴۱امین شخص ثروتمند در جهان و ۴۷امین در ایالات متحده آمریکا است او اولین ثروتمند ایرانی است.

omidyar network[ویرایش | ویرایش مبدأ]

پیر با درآمدی که به دست آورده بود به فکر امور خیریه افتاد تا اینکه مؤسسه omidyar network را به این منظور تاسیس کرد.

جوایز و افتخارات پیر امیدیار[ویرایش | ویرایش مبدأ]

  • در سال 1999 میلادی، پیر امیدیار به عنوان برنده جایزه ملی «کارآفرین سال» انتخاب شد.
  • در سال 2007 میلادی، نشریه فوربز فهرستی شامل 250 تن از ثروتمندترین اشخاص آمریکایی منتشر که نام پیر امیدیار و امید کردستانی (رییس اجرایی هیئت مدیره توییتر) در میان آن‌ها به چشم می‌خورد. پیر در این فهرست رتبه 32 را کسب کرد و رتبه 204 ام به کردستانی رسید.
  • در سال 2011 میلادی، فهرستی از ثروتمندان ایرانی منتشر شد که نام پیر امیدبار در جایگاه چهارم آن به چشم می خورد.
  • در سال 2011 میلادی، جایزه دکترای افتخاری دانشگاه تافتس به امیدیار رسید.

محمود خیامی[ویرایش | ویرایش مبدأ]

 (زاده ۱۳۰۸ مشهد، ایران) سرشناس به پدر صنعت اتومبیل ایران، از عمده‌ترین صاحبان صنایع خودروسازی در ایران بود. برادر بزرگتر وی سید احمد خیامی از بنیانگذاران و شریک وی در ایران ناسیونال بود. او اکنون تبعه کشور فرانسه است.

زندگی‌نامه[ویرایش | ویرایش مبدأ]

محمود خیامی، فرزند حاج سید علی‌اکبر خیامی است و اصالتاً مشهدی (طرقبه-جاغرق) می‌باشد. پدر او کامیون دار بود. ارتش روسیه که در دوران جنگ جهانی اول مشهد را اشغال کرده بود، کامیون‌های او را مصادره و پس از پایان جنگ به روسیه منتقل کرد. علی اکبر خیامی از آن پس مکان توقف گاه کامیون‌ها را تبدیل به تعمیرگاه کامیون نموده به کسب و کار ادامه داد. محمود که در آن زمان شاگرد «دبیرستان شاه رضا» در مشهد بود بخاطر کمک به پدر به تحصیل شبانه در «دبیرستان رازی» ادامه داد. محمود و برادرش در سال ۱۳۲۸ به تهران رفته و در آنجا با دریافت مجوز اتوبوس سازی، اولین قدم را در راه خودروسازی برداشتند.

پیش از انقلاب ۱۳۵۷[ویرایش | ویرایش مبدأ]

وی شرکت‌های ایران ناسیونال (ایران خودرو فعلی)، بانک صنعت و معدن، فروشگاه زنجیره‌ای کوروش (قدس فعلی) و اولین کارخانه مبل ایران (مبلیران) را پیش از انقلاب ۵۷ در ایران بنیانگذاری کرد. البته شرکت ایران ناسیونال و اکثر شرکت‌های یاد شده توسط برادر بزرگتر، احمد خیامی تأسیس شده بود و در زمان جداشدن دو برادر از یکدیگر، ایران ناسیونال به محمود انتقال یافت. پس از پیروزی انقلاب ۱۳۵۷،خیامی بعلت پیشبرد برنامه های اقتصادی خود ارتباط بسیار قوی با دربار و شخص شاه بوجود آورده بود و در اکثر پروژه هایش بخشی از سهام خود را به شاه و درباریان اهدا می کرد لذا پس از انقلاب با حکم دادگاه انقلاب اموال وی مصادره شد و جز بنیاد مستضعفان و جانبازان قرار گرفت و از آن زمان تاکنون وی مقیم انگلستان است.

پس از انقلاب ۱۳۵۷[ویرایش | ویرایش مبدأ]

وی مدیر بنیاد خیامی است که در سال ۲۰۰۰ میلادی توسط وی تأسیس شد. این بنیاد در کنار فعالیت‌های خیریه در زمینه‌های بهداشت، کودکان و پناهندگان، فعالیت‌هایی را در زمینه گفتگوی بین ادیان را نیز در برنامه خود قرار داده‌است. این بنیاد در سال ۲۰۰۵ کنفرانس دو روزه‌ای تحت عنوان «آیا اسلام خطری برای غرب محسوب می‌شود؟» به منظور ایجاد تفاهم بین اسلام و غرب برگزار کرد.

خیامی در سال‌های اخیر صد و ده مدرسه به نام امام علی در روستاهای استان خراسان ساخته و هشت مجموعه بزرگ آموزشی نیز به نام ثامن‌الائمه در مشهد احداث کرده‌است. او همچنین ساخت هجده مجموعه کار و دانش را در استان خراسان به پایان رسانده که هجده میلیارد تومان هزینه دربرداشته‌است.

او همچنین صاحب چندین نمایندگی اتومبیل‌های مرسدس بنز در کشورهای انگلستان و ایالات متحده است. وی در سال ۲۰۰۷ میلادی کمک یک میلیون پوندی را به حزب کارگر انگلستان اعطا کرد که قدردانی تونی بلر واکنش‌های گسترده‌ای را در رسانه‌های بریتانیا به همراه داشت.

نشان و لقب‌های محمود خیامی[ویرایش | ویرایش مبدأ]

خیامی دارای چند نشان و لقب از مراجع غربی است، از جمله: CBE «فرماندهِ رتبهٔ امپراتوری بریتانیا»، نشان KSS یا «سنکت سیلوستر» (نشان رتبه پنجم کلیسای کاتولیک) و همچنین «Royal Order of Francis I»

اصغر قندچی[ویرایش | ویرایش مبدأ]

 کارآفرین ایرانی و پدر صنعت کامیون سازی و مؤسس اولین و بزرگترین کارخانه تریلر و کامیون ساخت ایران بدون مونتاژ خارجی به نام ایران کاوه سایپا دیزل کنونی است.

اصغر قندچی در دروازه قزوین تهران صاحب گاراژ بزرگی بود. قطعات کامیون ماک را که آقای حسین میردامادی از آمریکا می‌آورد، قندچی در گاراژ مونتاژ می‌کرد، ضمن اینکه برخی قطعه‌های این کامیون را متناسب با جغرافیای ایران تقویت می‌کرد. مثلاً ماک‌هایی که از آمریکا می‌آمد شاسی‌های کوتاهی داشت که قندچی به دلیل تردد ماک در جاده‌های ناهموار ایران ارتفاع شاسی‌ها را یک متر بلندترمی‌کرد. وزیر اقتصاد وقت دکتر علی‌نقی عالیخانی همراه با معاونش آقای رضا نیازمند وقتی در گوشه ای ازگاراژهای تهران مبتکری اینچنینی در زمینهٔ صنعت دیدند، بسیار حیرت کردند و چون کار فوق‌العاده باارزش او، نیاز کشور ایران بود، در همان گوشهٔ گاراژ، وزیر اقتصاد پروانه ساخت کامیون را به نام آقای اصغر قندچی نوشت و به او تقدیم کرد. قندچی تریلر غول پیکرو کامیون‌های ساخت خود وهمکارانش در کارگاه را برای معرفی صنایع ملی ایران به نمایشگاه رساند. در روز افتتاح نمایشگاه محمدرضاشاه پهلوی و فرح پهلوی او را به سبب ابتکار درخشان صنعتی مورد تشویق قرار دادند و در نهایت اجازه‌نامه تأسیس کارخانه کامیون سازی را به او دادند. قندچی با این امتیاز وبا همکاری مؤثر سرمایه دار ی به نام آقای حسین میردامادی، پایه اولین و بزرگترین کارخانه کامیون سازی کشور را پایه‌ریزی کرد واین کارخانه را به نام " ایران کاوه نام نهاد. در نمایشگاه خودرو سازی برلین در سال ۱۳۵۶ قند چی جایزه بزرگ خودروسازی را از آن خود کرد. گرچه پس از انقلاب کارخانه ی وی بنفع بنیاد مستضعفان مصادره و ملی شد که بمانند بسیاری کارخانجات مشابه دیگر پس از سوء مدیریتهای مدیران منصوب از طرف دولت، ورشکسته شده و امروزه با نام سایپا دیزلجزوی از کارخانه ی سایپا است که آن هم بعد از انقلاب مصادره شده بود.با اینحال اصغر قندچی از تلاش نایستاد و کارخانه ی کاوه کار را تأسیس کرد و تلاش های وی در جهت بازسازی حمل و نقل جاده ای کشور و نیز انتقال تانک و ادوات سنگین به مناطق جنگی در سرنوشت جنگ عراق با ایران بسیار راهبردی و حیاتی واقع شد.اصغر قندچی برادرِ احمد قندچی (متولد ۱۳۱۲) از طرفداران جبهه‌ی ملی و یکی از سه دانشجویی است که پس از کودتای 1332 و سرنگونی حکومت دکتر مصدق و بازگشت شاه به حکومت و در اعتراض به سفر نیکسون در ۱۶ آذر ۱۳۳۲ در دانشگاه تهران به آتش کشیده شد.